تازه‌ترین خبرها
تصویر بندانگشتی

زنده‌گی دشوار بیجاشده‌گان در هوای سرد و آلودۀ کابل

ده‌ها خانوادۀ بیجا شده در پایتخت که در وضعیت بدی به‌سر می‌برند، می‌گویند که هوای سرد و آلودۀ کابل، زنده‌گی کودکان و زنان شان را تهدید می‌کند.

این خانواده‌ها که در چهارراهی قنبر کابل زنده‌گی می‌کنند، می‌افزایند که رییس‌جمهور غنی در پیکارهای انتخاباتی شش سال پیش، به آنان وعده داده بود که مشکلات شان را حل خواهد ساخت، اما تاکنون برای بهبود زنده‌گی آنان هیچ کاری نکرده‌است.

رحم بی‌بی، یکی از این بیجا شده‌گان می‌گوید که سردی هوای کابل، یک کودک چهارماهه‌اش را از و گرفته‌است: «به خاطر هوای سرد [کودکم] فوت کرد؛ جور تیار بود. هوا که سرد شد، بلندش کردیم جان داد.»

کودکان این بیجاشده‌گان، به جای پرداختن به آموزش، دنبال پلاستیک و کاغذهای بیکاره استند تا گردآوری کنند و برای گرم کردن خانه‌های آنان را آتش بزنند.

نازنین هشت ساله، یکی از این کودکان است که می‌گوید حسرت رفتن به مکتب در دلش مانده‌است: «خانه می‌خواهم، مکتب می‌خواهم.»

این بیجاشده‌گان، می‌گویند که سردی و آلوده‌گی هوا، بیشتر زنان و کودکان را بیمار ساخته‌است.

تاج بی بی، یکی از این بیجاشده‌گان گفت: «کودکان خُردسال، سینه و بغل می‌شوند. کلان‌ها، سینه بغل می‌شوند؛ محتاج آب استیم، محتاج نان استیم؛ روزهایی می‌آید که پشت یک تکه نان محتاج استیم.»

تاج محمد امیری، بیجاشدۀ دیگر نیز افزود: «[رییس‌جمهور] به ما وعده کرده بود که کامیاب که شدم بخیر وضع عمومی شما را خوب می‌سازم. و این‌که به شما خانه می‌دهم، جای شما را معلوم می‌کنم، مکتب و کلینیک شما معلوم می‌شود؛ حالا که پنج سال گذشته، رییس‌جمهور پرسان ما را حتا نکرده.»

این خانواده‌ها، می‌گویند که در یک دهۀ گذشته بارها به نهادهای دولتی رفته‌اند، اما در زنده‌گی شان بهبودی نیامده‌است.

آن‌ها، اکنون هشدار می‌دهند که اگر به خواسته‌های شان رسیده‌گی نشود تظاهرات خواهند کرد.

طاووس خان، نمایندۀ بیجاشده‌گان چهارراهی قنبر گفت: «راه را بند می‌کنیم خود ما را می‌کشیم؛ زنان را به سرک بیرون می‌سازیم این‌که سردی ما را می‌کشد بهتر است که خود را بکشیم.»

بیشتر این خانواده‌ها به علت جنگ و ناامنی‌ها از ولایت‌های هلمند، کندهار و ارزگان به کابل بیجا شده‌اند.

بربنیاد یک گزارش سازمان ملل، پیش‌بینی می‌شود که در ماه‌های آینده در حدود نیم جمعیت افغانستان با عدم مصونیت خوراکی روبه‌رو خواهند شد و نیاز جدی به کمک‌های بشردوستانه خواهند داشت.

دفتر هماهنگی کمک‌های انسان دوستانه سازمان ملل متحد، در گزارش پایان سال میلادی‌اش دربارۀ افغانستان گفته‌است که افغانستان مرگ‌بارترین کشور برای کودکان در جهان است. بربنیاد این گزارش، افغانستان گواه مرگ‌بارترین منازعه در جهان است و اگر خشونت‌های شدید در این کشور ادامه یابند، غیرنظامیان با خطرهای بزرگی روبه‌رو خواهند بود.

زنده‌گی دشوار بیجاشده‌گان در هوای سرد و آلودۀ کابل

این خانواده‌ها، می‌گویند که در یک دهۀ گذشته بارها به نهادهای دولتی رفته‌اند، اما در زنده‌گی شان بهبودی نیامده‌است.

تصویر بندانگشتی

ده‌ها خانوادۀ بیجا شده در پایتخت که در وضعیت بدی به‌سر می‌برند، می‌گویند که هوای سرد و آلودۀ کابل، زنده‌گی کودکان و زنان شان را تهدید می‌کند.

این خانواده‌ها که در چهارراهی قنبر کابل زنده‌گی می‌کنند، می‌افزایند که رییس‌جمهور غنی در پیکارهای انتخاباتی شش سال پیش، به آنان وعده داده بود که مشکلات شان را حل خواهد ساخت، اما تاکنون برای بهبود زنده‌گی آنان هیچ کاری نکرده‌است.

رحم بی‌بی، یکی از این بیجا شده‌گان می‌گوید که سردی هوای کابل، یک کودک چهارماهه‌اش را از و گرفته‌است: «به خاطر هوای سرد [کودکم] فوت کرد؛ جور تیار بود. هوا که سرد شد، بلندش کردیم جان داد.»

کودکان این بیجاشده‌گان، به جای پرداختن به آموزش، دنبال پلاستیک و کاغذهای بیکاره استند تا گردآوری کنند و برای گرم کردن خانه‌های آنان را آتش بزنند.

نازنین هشت ساله، یکی از این کودکان است که می‌گوید حسرت رفتن به مکتب در دلش مانده‌است: «خانه می‌خواهم، مکتب می‌خواهم.»

این بیجاشده‌گان، می‌گویند که سردی و آلوده‌گی هوا، بیشتر زنان و کودکان را بیمار ساخته‌است.

تاج بی بی، یکی از این بیجاشده‌گان گفت: «کودکان خُردسال، سینه و بغل می‌شوند. کلان‌ها، سینه بغل می‌شوند؛ محتاج آب استیم، محتاج نان استیم؛ روزهایی می‌آید که پشت یک تکه نان محتاج استیم.»

تاج محمد امیری، بیجاشدۀ دیگر نیز افزود: «[رییس‌جمهور] به ما وعده کرده بود که کامیاب که شدم بخیر وضع عمومی شما را خوب می‌سازم. و این‌که به شما خانه می‌دهم، جای شما را معلوم می‌کنم، مکتب و کلینیک شما معلوم می‌شود؛ حالا که پنج سال گذشته، رییس‌جمهور پرسان ما را حتا نکرده.»

این خانواده‌ها، می‌گویند که در یک دهۀ گذشته بارها به نهادهای دولتی رفته‌اند، اما در زنده‌گی شان بهبودی نیامده‌است.

آن‌ها، اکنون هشدار می‌دهند که اگر به خواسته‌های شان رسیده‌گی نشود تظاهرات خواهند کرد.

طاووس خان، نمایندۀ بیجاشده‌گان چهارراهی قنبر گفت: «راه را بند می‌کنیم خود ما را می‌کشیم؛ زنان را به سرک بیرون می‌سازیم این‌که سردی ما را می‌کشد بهتر است که خود را بکشیم.»

بیشتر این خانواده‌ها به علت جنگ و ناامنی‌ها از ولایت‌های هلمند، کندهار و ارزگان به کابل بیجا شده‌اند.

بربنیاد یک گزارش سازمان ملل، پیش‌بینی می‌شود که در ماه‌های آینده در حدود نیم جمعیت افغانستان با عدم مصونیت خوراکی روبه‌رو خواهند شد و نیاز جدی به کمک‌های بشردوستانه خواهند داشت.

دفتر هماهنگی کمک‌های انسان دوستانه سازمان ملل متحد، در گزارش پایان سال میلادی‌اش دربارۀ افغانستان گفته‌است که افغانستان مرگ‌بارترین کشور برای کودکان در جهان است. بربنیاد این گزارش، افغانستان گواه مرگ‌بارترین منازعه در جهان است و اگر خشونت‌های شدید در این کشور ادامه یابند، غیرنظامیان با خطرهای بزرگی روبه‌رو خواهند بود.

هم‌رسانی کنید